Unha viaxe berlinesa

Como as persoas, as cidades tamén se cruzan no camiño; sen agardalas. Pásame con algunhas, como Berlín. Cidade que non estaría entre as miñas prioridades viaxeiras, en especial por ser un de caste pousona. Primeiro por un agasallo e despois por un galano amoroso e musical, o caso é que, en menos dun ano, andei en dúas ocasións polo “Unter den Linden”.
Acudimos a gozar dun divertido e magnifico home-paxaro, un espectacular Sarastro, unha non tanto, nin tan maléfica, Raíña da Noite e a súa filla, seria en exceso, e un insulso Tamino, rodeados dunha espectacular escenografía condicionada polas reducidas dimensións do Teatro Schiller. Ao día seguinte acudimos ao racionalista edificio da Filharmónica para escoitar a súa orquestra interpretar o “Concerto para piano nº 2” de Rachmaninov e a “Sinfonía nº 3” de Tchaikovsky. Sendo eslavos orientais e apaixonados os compositores, non podían ser menos nin o director, nin o pianista, ambos rusos e xudeus. O leste paira incesante sobre o ceo berlinés.
Rematado o tempo musical veu o corpóreo. Encamiñámonos cara á espectacular praza do Sony Center, esa especie de pica vitoriosa, como todo o conxunto da nova Postdamer Platz, chantada polo triunfador neoliberalismo multinacional nos campos da desolada terra de ninguén das décadas do muro. As grandes marcas levaron alí, como os Médicis ou os Papas no renacemento a Buonarroti e Sanzio, aos Piano, Rogers, Jahn, Moneo, Isozaki…
Naquel barullo de xente procuramos un lugar onde petiscar calquera cousa e fomos escoller, naquela feira do cosmopolitismo globalizado, un deses masivos sitios de comer rápido que venden unha aparente identidade con sabores, cheiros e estilos uniformes. Neste caso foi un australiano que xoga co exótico reclamo da carne de canguro.
Mais non quería falar de viaxes, música, arquitectura, ou fast food, senón de persoas. O caso é que ao remate da lambiscada, ao dirixirnos cara á saída, escoitamos un eufónico ¡que pasen unha boa noite!. Quen nos desexaba bo descanso era un mozo parapetado tras un atril dende onde ordenaba a clientela segundo fosen quedando mesas baleiras. Como é lóxico, a el nos diriximos para agradecerlle os seus desexos e falar entre paisanos. Ante as nosas preguntas díxonos que era de Brión. Nese momento cruzáronseme pola cabeza Lois Tobío e as súas décadas1 nas que lembra Berlín e Santa Minia. Pregunteille se ía moito pola carballeira e, nun correcto galego de enxebre sonoridade, contestoume que de cando en vez para que o cativo fose coñecendo os avós. Dixo cun aquel de tristura, ou iso me pareceu, como se soubese que para o rapaz e mesmo para el as torres de Altamira fican no territorio da nostalxia infantil.
O barullo non deixa tempo para falar, gustaríame saber máis das circunstancias vitais daquel mozo; supoño que máis ou menos semellantes ás da tía do meu neto que ten un fillo, nomeado Andrés, pero que naceu en Mainz, a beira do Rin, e unha filla, chamada Lola, tamén nacida na capital do estado de Renania-Palatinado, na Maguncia na que Gutenberg inventou a imprenta de tipos móbiles.
Mentres un papaleisón anda a dicir, en sede parlamentaria, que a el o que lle preocupan non son os que marchan senón os que non nacen. Claro, pasmón, nacen fóra porque os pais emigran. Este farfantón sempre “actúa con falta de pudor e recato”, isto é, un cínico, segundo a definición actual e ben lonxe dos cínicos filósofos.
A dereita gusta destas actitudes: o primeiro sospeitoso da pobreza é o pobre que non andou espelido ou é un lacazán; a responsabilidade dun país avellentado é das persoas egoístas que non procrean. Seguen coa mesma actitude que Fraga, que chegara a falar do deber patriótico de ter fillos.
Miren vostedes, o que cómpre é descolonizar o país, desenvolver unha economía autocentrada e xa nacerán cativos e cativas, e se non virán doutro lado como Andrés e Lola ou o rapaz do mozo do comedeiro australiano.
1 Tobio, L.: As décadas de T.L., Ediciós do Castro, Sada, 1994
Carlos Méixome
Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s