Os do milenio

Chegamos a unha vida da que pouco xa nos queda,

fixéronnos culpables…

por ser fillos dun século xenocida,

máis evadimos a condena.

Distorsión vital como resultado do terror da estrutura social.

Choran estas mentes quebradas nesta realidade perdida,

polo agobio encapsulado,

polo inferno figurado.

Os sentidos infectados,

son tan só a antesala da obra máis dantesca.

Nós non esquecemos,

vivindo a non vida

baixo unha chuvia que cega.

Marta Picos

Pintura de Gerhard Richter
Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s