Foder

O que eu desexo é unha cama desfeita, que o recendo a café quente impregne a nosa casa e que fique frío sen chegar á cunca por mor das ganas que nos temos. Vestirme coa túa camisa branca mentres ti me miras, espido, amárrasme de novo e eu devóroche os lunares que enchen o teu peito (sempre aí, retándome). Non quero berrar pero os meus xemidos son inevitables, a túa revoltosa lingua está danzando entre as miñas coxas. E ti amor, ti podes sentirme con todo e sen nada.

Calor.

Auga.

Silencio.

Logo risas ó compas da relaxación que se fai dona dos nosos músculos. Aloumíñasme a caluga, os meus dedos camiñan arredor do teu embigo. Non hai promesas, só liberdade. Amósame o que es, sabes que na escuridade véxote mellor, nas miñas xemas teño gravado o teu corpo, compréndente á perfección sen necesitar das palabras, sábente grande, tal e como es. Non hai ninguén máis neste cuarto, sempre inzado de lume, ensínate.

Lúa

Advertisements

Un comentario en “Foder

  1. Pingback: 1994 | Cicloxénese Expresiva

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s